When Leadership Is Weak, the Economy Follows

Mahina ang lider.
Kaya mahina ang ekonomiya.

Hindi ito slogan. Observation ito.

Kapag ang pamumuno ay walang malinaw na direksyon, ang ekonomiya ang unang nakakaramdam. Hindi dahil biglang tamad ang mga Pilipino—kundi dahil nawawala ang kumpiyansa. Investor confidence. Public confidence. Even ordinary confidence na “may patutunguhan pa ba ’to?”

Habang lumulobo ang utang, tumataas ang presyo ng bilihin, at paulit-ulit ang baha dahil sa mga proyektong flood control na tila hanggang papel lang gumagana, ang mensahe sa publiko ay pareho pa rin: Okay lang. May paliwanag.

Pero paliwanag is not the same as leadership.

Ang mas masakit, kapag may pumupuna, ang sagot ay hindi solusyon—kundi cover-up.
Spin. Optics. Distraction.
Parang sinasabing, “Huwag niyo nang tingnan ang ekonomiya. Tingnan niyo ’to.”

AGILA view lang ’to, ha.
Hindi galit. Pagod.

Pagod sa:

• paulit-ulit na baha na parang normal na lang,

• ekonomiyang pinapaganda sa salita pero ramdam sa bulsa ang totoo,

• at pamumunong mas abala sa damage control kaysa problem solving.

Ang ekonomiya ay parang agila rin.
Hindi ’yan lumilipad kung mahina ang hangin.
At ang hangin ng ekonomiya ay leadership.

Kung malinaw ang lider, malinaw ang direksyon.
Kung matatag ang lider, may tiwala ang merkado.
Kung tahimik ang lider sa gitna ng krisis, tahimik din ang pag-asa.

Hindi ito panawagan ng gulo.
Hindi rin ito personal na galit.

Ito ay paalala:
Ang bansa ay hindi napapaandar sa press release.
Hindi napapatibay ng script.
At lalong hindi napapatakpan ng propaganda.

Kung mahina ang lider, mahina ang ekonomiya.
Kung tinatakpan ang problema, mas lalo lang itong lalaki.

At kapag dumating ang singilan—
hindi gobyerno ang magbabayad,
taumbayan.

Good luck, Pilipinas.
Hindi dahil wala tayong lakas—
kundi dahil wala tayong malinaw na timon.